Voorbinddildo’s, schaamhaarpruiken, vaginahoedjes en kunstpenissen – vaste attributen ‘to fuck the pain away’. Sinds haar entree clasht de Canadese electropunkartiest Peaches bewust met alle popconventies. Merrill Beth Nisker gebruikt seksualiteit, macht en gender als brandstof. Haar lichaam is het instrument en muziek de basis van theaterstukken, films en installaties. En van platen. Na een intermezzo van ruim tien jaar is No Lube So Rude haar zesde studioalbum.
Het 59-jarige queer icoon keert terug naar haar vaste thema’s, maar benadert ze ditmaal vanuit het perspectief van mentale en fysieke veroudering. Zo heet de openingstrack Hanging Titties en betekent de albumtitel vrijelijk vertaald ‘zonder glijmiddel wordt het pijnlijk’. Let wel: Peaches is naar eigen zeggen nog steeds een geile motherfucker en heeft een duidelijk doel voor ogen: ‘I’m going to make aging cool.’ Ze koppelt ouder worden aan macht en formuleert dat onverbloemd: ‘If you beg / I will fist you / Right up your ass.’ Na die vuist verdwijnen er gaandeweg steeds meer objecten en substanties in uiteenlopende anatomische holtes. Behalve wellicht in Watcha Gonna Do About It, waarin haar sekspartner ‘m niet overeind krijgt. ‘Oh / You’re taking it too slow / Waiting for it to grow.’ Muzikaal schakelt No Lube So Rude vertrouwd tussen elektronica, dance, punk en industrial en is zo een logisch vervolg op haar bestaande oeuvre: ontregelend, humoristisch, vol zelfspot en de ruimte claimend. No Lube So Rude continueert een gesprek dat zij al ruim twintig jaar voert met haar publiek, schurkend tegen de grenzen van het betamelijke.
