Een man besluit ‘s nachts z’n hoofd kaal te scheren. Ondertussen ziet hij door het raam zijn buurman – vastgebonden op bed – met een prostituee in de weer. Als de vrouw weggaat, besluit de verteller haar te volgen. Zijn nachtelijke omzwervingen eindigen in het ziekenhuis, waar zijn eigen partner werkt. Het is de openingsakte van het nieuwe album van La Dispute. Een plaat waarop frontman Jordan Dreyer zijn eigen verleden verwerkt in een fictief verhaal.

Opgroeien in een protestants nest, omgaan met demonen, zelfmoord en een veranderde wereld. No One Was Driving The Car is een donker album, muzikaal sober. Het is veertien nummers lang opletten geblazen wil je het verhaal kunnen volgen. Dreyer is in grootse vorm. Hij praatzingt, hij schreeuwt, hij fluistert. De Bijbelse referenties zijn niet van de lucht. Het outro van Autofiction Detail is bijna een gebed. In de tweede akte, slechts één nummer, duiken we het verleden in. Environmental Catastrophe Film vertelt het verhaal van Grand Rapids, Michigan, zijn geboortestad. Geen refrein, geen climax en de ietwat monotone stem van Dreyer. En toch intrigeert het. Al hap je op het einde wel naar adem.

In de nummers daarna neemt de zanger ons mee naar zijn eigen leven. Naar jachttripjes met z’n vader en broer (The Field), naar een verjaardagsfeestje van z’n moeder (Siblings Fistfight At Mom’s Fiftieth / The Un-Sound) en naar de begrafenis van een vriend die zichzelf van het leven beroofde (Steve). Ieder nummer een kunstwerk, vol metaforen over de grote vragen van het leven. Uit Saturation Diver (we zitten in de vierde akte inmiddels): ‘Life eternal in repose / A body floating in the creek below / Three fires burning in the snow / All things that everybody knows.’ Als Dreyer in afsluiter End Times Sermon met z’n laatste adem ‘Born to suffer / Plant a garden / Flowers grow’ zucht, voel je opluchting. Je bent er nog. En hij ook. La Dispute is een unieke band en No One Was Driving The Car een uniek album.