Was Non Stop Ecstatic Dancing (1982) behalve het tweede album van Soft Cell (een mini-album eigenlijk) ook het eerste remixalbum? Tja, als je de talloze Jamaicaanse dubplaten en Disco Madness (1979) van discomagiër Walter Gibbons niet meetelt… Toch verrichten Marc Almond en Dave Ball hier wel degelijk pionierswerk, qua dansvloervriendelijk remixen van bestaand werk.

Neem alleen al de versie van Memorabilia, met een rappende gastrol van ene Cindy Ecstacy. Jawel, de xtc-dealer van het duo, jaren voor de houserevolutie. In de geschiedenis van de dance is dit dus echt wel een belangrijke plaat, en nog altijd heel dansbaar. De zes nummers van de oorspronkelijke release worden op de eerste cd (van twee) aangevuld met vooral 12-inch-mixen uit diezelfde tijd. Soms essentieel, zoals de fraaie hit Torch, soms minder, zoals de maffe ‘dub’-versie van Tainted Love. De remixen op de tweede cd werden grotendeels gelimiteerd als ‘promo’ uitgebracht of soms zelfs dat niet. Wel grappig om de mixen van min-of-meer-tijdgenoten als Erasure en The Grid (de latere groep van Dave Ball) te horen, maar toch: minder essentieel.