Als we de releaseschema’s van de drie Maynard James Keenan-bands naast elkaar leggen, moet er nog een Puscifer- én een A Perfect Circle-album komen voordat er weer een Tool-plaat komt. Zo, is die olifant ook meteen uit deze recensie.

Uiteindelijk hebben we hier wel te maken met de meest productieve band van Keenan, ook al is dit de eerste release in vijf jaar, en eigenlijk ook altijd de meest verrassende. Keenan, Mat Mitchell en Carina Round kleden hun theatrale new wave-prog-whatever op dit vijfde album nog verder uit en gaan terug naar de basis. Normal Isn’t begint dan ook kaal en dreigend, maar ook wat ingehouden. Het leunt stevig op de invloeden van bands als Depeche Mode en Suicide. Pas in Public Stoning gaat het knopje echt op venijn. Bij The Quiet Parts kunnen de schouders en heupen zelfs losgewiegd worden en Pendulum is een kleine Sisters Of Mercy-verering. Zo is Normal Isn’t misschien wel de meest behapbare plaat uit de discografie, maar tegelijkertijd ook een die wat meer tijd nodig heeft om écht binnen te komen. Een traditioneel groeiplaatje. En de ninetees-kids zullen een lach niet kunnen onderdrukken zodra Keenan in Self Evident ‘You’re a bunghole’ sneert.