Het valt niet mee als Nederlandse band. Je hebt simpelweg die ene grote hit nodig voor je écht potten kan breken. En dat kan even duren. Goed, Call It Off. Nederlandse poppunkband die een album uitbracht bij een groot label, veel tourde, maar het niet voor elkaar kreeg die ene kneiter van een hit te scoren. En dus gingen bandleden andere dingen doen en ging het leven door.

Nu is er toch een nieuwe plaat en dat is een knaller. Call It Off klinkt nog steeds als de lagelandenversie van de bekende Amerikaanse punkrockbands, maar toch heeft het viertal – met nieuwe gitarist en bassist – iets eigens. Het is het innemende accent van frontman Maurice Bolier, het zijn de slimme refreinen en het is de variatie die de heren stiekem aan weten te brengen. Opener Letting Go is bijna classic Green Day, Watch The World heel erg New Found Glory en in Panic Attack gaat het tempo omhoog en krijg je skatepunkvibes. Ook verrassend is B.O.M.B., met glansrol voor zangeres Hannah Richardson van het Britse Cherym. Meer rechttoe-rechtaan is I’m Done, waarin de zanger van Amerikaanse genregenoten Broadway Calls te horen is. Het is vooral lekker dat we in Nederland, naast al die moeilijk kijkende indiebands en treurige postpunkdames en -heren, een lekkere ‘echte’ punkrockband hebben. Call It Off maakt de titel van de plaat honderd procent waar: ik ben megavrolijk nu.