Na zeven jaar is het gaan kriebelen bij Garbage. Noem het nostalgie of, zoals frontvrouw Shirley Manson het beschrijft, the seven year itch. Noem het vergane glorie, noem het een band die allang zijn houdbaarheidsdatum voorbij is. Hoe dan ook, Garbage is zich ervan bewust dat hun vijfde studioalbum allesbehalve ‘langverwacht’ is en daar maakten ze gebruik van.
Zeven jaar dolen in vergetelheid betekent dat je naar hartelust kan boetseren en experimenteren. Vooral als je de touwtjes strak in eigen handen houdt, want deze comeback is op hun eigen label uitgebracht. Het is een bescheiden gebaar naar diehard-fans dat Garbage weer – bij wijze van spreken – vanaf nul begint. Not Your Kind Of People klikt dan ook goed met debuut Garbage en vervolgalbum Version 2.0.
Je herkent meteen de signatuur: een lyrische depressie ondergedompeld in gestileerde doch stekelige popbeats. Het verschil is alleen dat Manson nu nog stekeliger klinkt, met name in dreunende nummers als Man On A Wire en Battle In Me. Dat stekelige slaat soms te ver door, bijvoorbeeld in opener Automatic Systematic Habit, waarin Manson op het eind ook nog eens – heel gedateerd – in computerstem begint te zingen. Los van deze misstap maakt Garbage een hoop goed met songs als Sugar, waarin minder gerommeld is met ProTools. Sensueel, warm en hunkerend. Zo kan het ook. NISSE BENHADDAOUI
