We vallen middenin de riff van Lowland, daar waar het twaalf jaar oude Nothing But The Whole abrupt eindigde. Het klinkt als een stem uit het verleden. Alsof de band wil zeggen dat ze weer teruggaan naar de wat meer rudimentaire black metal die ze tijdens Not For Music uit 2017 en vooral coronaplaat Vide (2021) hadden ingeleverd voor meer atmosferische soundscapes en avantgardistische film-noir uitstapjes.
Dat klopt ook gedeeltelijk. De riffende gitaren en blastbeats zijn weer terug, maar mogen wat breder uitwaaieren, zoals op het prachtige geluidslandschap Words To Wind waar een noisy middenstuk een slepend einde inluidt. Ook de subtiele versnelling op When The Whole Arrives is er een van de buitencategorie. Daar staan wat meer ‘ouderwetse’ stampers tegenover als The Threat en The Clash Of Forces, om die stem uit het verleden tegemoet te komen. En het prachtig opbouwende Next In Line heeft wéér zo’n abrupt eind… De afvalligen na Vide kunnen met een gerust hart terug aansluiten, Emptiness is niet van zijn geloof gevallen. Het is in de twaalf jaar tussen Nothing But The Whole en dit Nowhere Speaks op een pelgrimstocht geweest en met een pak meer ervaring teruggekomen.
