Ik weet niet of het komt door mijn Brabantse inborst (waar bloaskapellekes cultureel erfgoed zijn), maar ik werd meteen sentimenteel bij de koperblazers in het drieluik Us, Then, Oath en Then, Us. Maar het kan ook zijn omdat Mono – toch al niet het lachebekje van de instrumentale postrockklas – er genoeg mineur tegenaan gooit om zelfs nog op de mooiste zomerdag een regenwolk te laten verschijnen.

Het begon dan ook daadwerkelijk te stortregenen na een zonnige ochtend toen ik Oath aanslingerde. Het gaat na dat openingsdrieluik met Run On nog wel crescendo richting een dansbare beat, maar het blijft dansen onder een donderwolk. Over het algemeen staat dit twaalfde album van de Japanners weer vol soundtracks van niet-bestaande films waarin voormalige geliefdes afscheid van elkaar nemen of ouderlijke huizen leeggehaald moeten worden.

Een extra beladen dingetje is dat dit een van de laatste productieklussen van Steve Albini is geweest. En zo werkt alles mee op Oath: de blazers, het weer, mijn humeur en het nieuws over Albini. Maar vooral ook de muziek zelf. Een prachtig laatste saluut voor een producer die hier zijn veelzijdigheid en virtuositeit nog even glansrijk toont.