Als reactie op de beschaafd blote foto op de cover vroeg ongerust Vlaanderen zich af of Isolde Lasoen niet teveel tekenbeten had opgelopen tussen die varens in dat bos. Op de hoes van haar vorige soloalbum Cartes Postales (2017) toonde ze haar zomersproeten en zong ze over die Franse ansichtkaarten dat die niet te artistiek waren, maar iets erotisch hadden. De Vlaamse ontpopte zich toen soms als Franstalig zuchtmeisje; de volwassen Françoise Hardy van nu. Op Oh Dear gaat de uit de band van Daan, Absynthe Minded en vele andere projecten bekende multi-instrumentaliste vele stappen verder.
Ze kan inderdaad nog altijd fantastisch zuchtzingen, maar hier toont ze vooral ook haar grote liefde voor groots gearrangeerde filmsoundtracks zoals we die van Ennio Morricone en Henri Mancini kennen. Vol epische melodielijnen, dramatiek en zelfs een bombastisch kantje. Ze komt ermee weg en het is ronduit prachtig. Daarnaast blijkt Lasoen ook haar vingers niet te kunnen branden aan licht psychedelische romantiek à la Air. Het is meeslepend, filmisch, bij vlagen ontroerend, maar vooral rijk aan alles wat de muziek in haar hoofd zo divers inkleurt en daarmee toch ook weer zo persoonlijk maakt. Er zijn vocale bijdragen van een kreunend pratende Daan Stuyven en een melancholiek zingende Bertrand Burgalat, maar dit is toch echt het grootse, speelse, gewaagde én geslaagde visitekaartje van deze grote Belgische madame zelf.
