Anthony Moore is een legendarische naam uit de Engelse underground, die zijn reputatie vestigde met verschillende bands en soloplaten. Het gelijknamige album dat hij in 1975 als lid van Slapp Happy maakte, behoort voor mij tot de canon van de jaren zeventig. Voor dit nieuwe project heeft de Britse veteraan een aantal songs uit verschillende fasen van zijn lange loopbaan in een nieuw jasje gestoken – of liever gezegd een jasje uitgedaan.

Want op On Beacon Hill is het soberheid en minimalisme wat de klok slaat: de begeleiding beperkt zich veelal tot piano en gitaar. Voor de verandering slaat het bijgesloten persmateriaal de spijker op de kop: ‘Like final-phase Johnny Cash on a lost episode of Twin Peaks.’ Ongeveer de helft van de nummers heb ik in de complexe discografie van Moore kunnen terugvinden, de andere songs zijn wellicht nooit eerder op plaat gezet. In nummers als Caught en World Service is het contrast met de oorspronkelijke versies het grootst. Deze songs dateren uit Moore’s periode als angry young man, toen hij zich eind jaren zeventig door de energie van de new wave liet inspireren. In alle acht tracks van On Beacon Hill spelen zowel dissonante klankflarden als stilte een prominente rol – het album brengt gegarandeerd ieder feestje tot een abrupt einde. Voor de liefhebbers.