Van semi-headliner op metalfestivals tot opener op een mainstream-evenement als Pinkpop. Oftewel: van gelauwerde gitaarhelden tot onbegrepen baardapen. Dat is de situatie waarin Mastodon nu zit.
The Hunter zette drie jaar geleden de deuren wijd open voor festivals waar je geen spikeband in je nek krijgt als je een roze hoedje draagt. Het opende ook definitief de deuren naar een meer publieksvriendelijke sound van het viertal uit Atlanta. Op hun zesde plaat gaat de deur nog verder open en is daarbij ook nog eens de drempel verlaagd. The Motherload en Ember City zijn mainstreamrocknummers die inderdaad niet misstaan op Pinkpop. Maar nog altijd dragen ze de typische Mastodon-signatuur. En dat is kwaliteit. Ja, de metalheads van het eerste uur zullen gaan zeuren, maar de band verloochent nergens zijn achtergrond. Ze verrijken hem met simpelweg goed in het gehoor liggende riffs en retecatchy refreinen (High Road, Once More ‘Round The Sun). Metallica begon bij zijn zesde album – herinnert iemand zich Load nog? – harder te zwalken dan Mastodon ooit heeft gedaan of zal doen. En daar trotseert iedereen een code rood voor op hetzelfde festival als waar Mastodon opende. Het kan verkeren.
