album
POP

MOSS

Ornaments

EXCELSIOR/V2

En zo moest ik, op zoek naar een aardige manier om mijn bewondering voor Moss-voorman Marien Dorleijn op niet al te dweperige wijze in woorden te vangen, ineens aan Alex Turner denken. Ook zo’n compositorisch wonderkind dat niet alleen kans zag om met z’n band – spoiler alert! – twee keer achter elkaar een Wereldplaat af te leveren, maar het ook presteerde om met een eenvoudig ‘tussendoortje’ als The Last Shadow Puppets, samen met zijn maatje Miles Kane, gewoon even een fenomenaal album te maken. Dorleijn deed vorig jaar iets vergelijkbaars: zijn sparringpartner heette David Pino (van El Pino & The Volunteers), samen noemden ze zich Tika en hún bijdrage aan de In A Cabin With-albumserie kon zich met twee vingers in de neus meten met het beste dat de Nederpop de afgelopen jaren voortbracht. Kortom, we mogen onderhand best fluisteren dat Marien Dorleijn officieel het grootste popmuzikale genie is dat momenteel in Nederland rondloopt (oké, met Spinvis als goede tweede).

Ondertussen begrijpt u wel ongeveer hoe het zit met Ornaments. Gevalletje buitencategorie. Geen plaat overigens die je, zoals Never Be Scared/Don’t Be A Hero (2009), meteen bij eerste beluistering van je stoel doet kletteren. Ornaments heeft iets meer tijd nodig, maar vrees niet: dat ligt zeker niet aan de omvang. Want wat als eerste opvalt is dat Dorleijn en zijn mannen zich niet gek hebben laten maken. Op Ornaments geen overweldigende ideeënlawine of andere doorgeschoten krachtpatserij om toch maar in hemelsnaam aan die torenhoge verwachtingen te voldoen. Nee, de plaat klinkt aangenaam basic en in control. Veel overbrengen met weinig (nog zo’n signaal dat duidt op Groot Songschrijverschap) en de muzikale subtiliteiten geduldig hun scheikundige reactie laten aangaan, zoals Radiohead dat ook kan op geïnspireerde momenten. Luister naar het Shins-achtige Give Love To The Ones You Love of het daaropvolgende Everything Died In Your Heart en het procédé wordt duidelijk: meer dan wat percussie, een eenvoudig (staccato) gitaarthema en een hartverwarmende zanglijn komt er niet bij kijken. Voor de rest profileert Moss zich op Ornaments overigens amper nog als gitaarband.Maar zeg nu zelf, experimenteren met ritmes,keyboards en elektronica is natuurlijk ook stukken spannender, zeker zolang je zorgt dat je je niet vergaloppeert. En bij Moss zit dat wel goed. Zoals eigenlijk alles – de kwaliteit van de songs voorop – bij Moss wel goed zit. Over jaarlijstjes lullen we nog niet, maar neem van mij aan: we gaan de naam Moss dit jaar weer met gezonde regelmaat horen. ERIK VAN DEN BERG

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Driemaal Melkweg
nieuws
Anathema

Driemaal Melkweg

Buiten hangt de herfst alweer in de lucht, binnen is het behaaglijk. Ook in de Melkweg, zo weten we uit ...
True Meanings
album
Paul Weller

True Meanings

Paul Weller houdt er de vaart in. Vorig jaar bracht hij A Kind Revolution uit, nu ligt er met True ...
OOR Tipt: Left Of The Dial
achtergrond
SONS

OOR Tipt: Left Of The Dial

Left Of The Dial is de laatste aanwinst binnen de Nederlandse verzameling van showcasefestivals. Het Rotterdamse evenement biedt een spannende ...

Recensie: MOSS - Ornaments (album) | OOR