Een soundtrack voor een film die (nog) niet bestaat, dat is wat OST is. Weer gingen de eigenwijze Canadezen van BIG|BRAVE de studio in met een idee, maar nog zonder muziek. En deze keer hadden ze niet hun gebruikelijke instrumentarium meegenomen. Zo speelt gitarist Mathieu Ball met een zelfgemaakt instrument, gemaakt van een pianosnaar. Ook is de zang van Robin Wattie teruggebracht tot woordloos gekreun en gehum.

De muziek blijft daardoor net zo abstract als de cover van het album. Maar terwijl de hoes met zijn kaarsrechte grijze en zwarte lijnen een orde suggereert, klinkt de muziek op OST organisch. Het schuurt, het krast, het zoemt en het dreigt. Maar het komt nooit tot een uitbarsting. Het vergt wat uithoudingsvermogen (in Innominate Nº v lijkt het niet alleen alsof ze een snaar uitrekken, maar ook je aandachtspanne), maar het blijft boeien in al zijn eenvoud en naaktheid. Zo klinkt Innominate Nº vii als een ritualistische chant of duivelsuitdrijving uit vervlogen tijden, waarbij je dicht op de huid van de band zit. Het maakt van OST heel spannende materie. En dan ligt die film er ook nog niet eens.