Je hebt een soort van tweedeling bij Hellacopters-fans. Je hebt de liefhebbers van het vroege werk, die volgden de Zweden grofweg tot (en soms ook met) High Visibility uit 2000. Schrijver dezes is een adept van deze periode. En dan heb je een groep die de band ook trouw bleef nadat ze hun sleazerockjasje definitief hadden uitgetrokken, tot in hun high energy rock & roll-periode.

Die glitterenergie bleef bij hun reünie (iets afgezwakt weliswaar, Nicke Andersson en de zijnen zijn ook niet meer de jongsten), maar de échte glans was er wel vanaf bij comebackplaat Eyes Of Oblivion. De sleet zat op de stembanden en de corrosie op de gitaarsnaren, maar met de hakken over de sloot haalde de plaat een voldoende. En die hakken zijn hoog, want ook Overdriver heeft een onvervalst Hellacopters-stempel. Alleen dan twintig jaar ouder. Kunnen we ze dat kwalijk nemen? Absoluut niet. De rock & roll-waakvlam brandt beslist nog, maar de muzikale boiler geeft nog maar met horten en stoten echt warm water. Mijn boiler zou al veel eerder naar zijn grootje zijn gegaan. Maar warm water is warm water. En dat is Overdriver.