Wat goed is komt snel. Die uitspraak gaat niet op voor Maruja. De band heeft met een handvol EP’s en optredens op festivals als London Calling, Zeitgeist, Left Of The Dial en (vorige maand) Lowlands langzaam steeds meer zieltjes gewonnen, maar komt nu pas – dik tien jaar na hun oprichting – met hun eerste volwaardige album.

De band uit Manchester wordt vaak in één adem genoemd met black midi of Black Country, New Road, vanwege hun jazzy noiserock met een hoofdrol voor de saxofoon. Maar daar doe je het viertal tekort mee. Wat Maruja op Pain To Power laat horen is eerder schatplichtig aan Funkadelics Maggot Brain en Miles Davis’ Bitches Brew, met een intensiteit die te herleiden is naar Slint of Oxbow.

En dan niet alleen door de spannende mix van jazz, hardcore, postpunk en breakbeat, maar vooral ook door de intense voordracht van zanger/gitarist Harry Wilkinson, die het midden houdt tussen spuwende rap en beklemmende spoken word. En daarbij worden maatschappelijke issues niet gemeden. Het woord ‘genocide’ valt in Look Down On Us en ook Saoirse heeft een duidelijke politieke boodschap. Pain To Power is een zeer urgente plaat, niet alleen muzikaal maar ook inhoudelijk. Zelden klonk protest indringender.