album
pop

Paul McCartney

Egypt Station

UNIVERSAL

Te bewijzen heeft hij niks meer en op zijn leeftijd is elk geslaagd nummer al een toegift op zich. Maar Paul McCartney gaat er op z’n 76ste nog eens vol voor, met een nieuw album gemaakt met een eigentijdse topproducer, een wereldtournee en een inventieve publiciteitscampagne waarin de Carpool Karaoke een ongekende megaklapper was.

Egypt Station is een songcyclus die, net als Sgt. Pepper, de indruk wekt één geheel te zijn. Simpelweg door de plaat te openen en te eindigen met stationsgeluiden. Een oude truc die nog steeds werkt. Nadat we op het Opening Station zijn opgestapt is I Don’t Know meteen thuiskomen. Een typische McCartney-pianoballade die qua vorm vooral refereert aan Wings uit het midden van de jaren zeventig. Een nummer ook met een, voor McCartney’s doen, reflectieve tekst: ‘Where am I going wrong, I don’t know.’ Een sterke compositie, maar ook een track die de achilleshiel van McCartney blootlegt. Vocaal is hij nog altijd best goed, maar niet meer de geweldenaar die hij was in The Beatles en Wings. De mate waarin dat hindert, verschilt per track. Geen probleem is het bijvoorbeeld in Come On To Me, de aanstekelijke single die Egypt Station vooruit ging. Want pakkende liedjes schrijven kan McCartney nog steeds als de beste. En als zijn stem het toelaat is het meteen raak. Na de a- en de b-kant van de single vervolgt de reis met Happy With You, zo’n fingerpicking gitaarliedje in de geest van Mother Nature’s Son en Jenny Wren. Het illustreert vooral dat McCartney lekker in z’n vel steekt. ‘I used to get wasted, I used to get stoned, but these days I don’t, ‘cause I’m happy with you.’ Levensgeluk dat bij andere artiesten vaak wee klinkt, maar hier oprecht en vooral overtuigend overkomt. Dat doen ook Who Cares, People Want Peace en het dubbelzinnige Fuh You (tekstueel het zusje van Hi Hi Hi), vindingrijke popsongs waarin McCartney nog altijd een meester is. Niemand in de popwereld schrijft ze zo catchy als hij. McCartney is vier jaar ouder dan bij het maken van zijn vorige album New, maar klinkt op Egypt Station een stuk vitaler. Met dank aan producer Greg Kurstin, die net als Jeff Lynne op Flaming Pie en Nigel Godrich op Chaos And Creation In The Backyard de ex-Beatle veel zelf liet doen en niet schroomde om kritisch commentaar te leveren.Niet alle stations waar McCartney ons langs voert, zijn even geslaagd. In het zeurderige Confidante klinkt hij echt als een oude man. Maar met het stevig rockende Caesar Rock slaat hij verrassend krachtig terug. Hand In Hand, Dominoes en Do It Now leunen flink op de studioproductie, maar die is met achteruitlopende gitaren en andere trucs uit de Beatles-tijd dan ook zeer smakelijk. Meer dan ooit lijkt McCartney plezier te hebben in het putten uit zijn eigen trukendoos. Ook humor gaat hij niet uit de weg. ‘What can we do to stop this foolish man from going through?’ zingt hij met veel gevoel voor zelfspot in het sterke, Band On The Run-achtige slotnummer Despite Repeated Warnings. Waar McCartney de laatste decennia nogal eens krampachtig naar nieuwe vormen bleef zoeken, klinkt hij op Egypt Station volstrekt als zichzelf. Lang niet alle songs zijn van het niveau Beatles of Wings, maar als geheel is het album van begin tot eind verrassend en prima genietbaar. Paul McCartney bewijst zich opnieuw als het achtste wereldwonder. JAN VAN DER PLAS

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Word lid en kies je eigen cd-pakket. Nieuwe keuzes!
abo-actie

Word lid en kies je eigen cd-pakket. Nieuwe keuzes!

OOR deelt uit! Neem nu een halfjaar- (€34,-) of jaarabonnement (€66,95) op OOR en kies je eigen doldwaze cd-pakket uit. We ...
Simulation Theory
album
Muse

Simulation Theory

De tijd dat de internationale pers laaiend enthousiast stond te wachten op een nieuw album van Muse is al een ...
The Beatles (The White Album)
album
The Beatles

The Beatles (The White Album)

In februari 1968 trokken The Beatles naar Rishikesh in India om daar deel te nemen aan een cursus meditatie bij ...

Recensie: Paul McCartney - Egypt Station (album) | OOR