Er was een hoop ophef toen de piepjonge rockformatie Greta Van Fleet enkele jaren geleden opdook met een nogal herkenbaar bandgeluid, waarin de discografie van classic rockhelden als Led Zeppelin werd geplunderd met een Russische schaamteloosheid. Op de eveneens piepjonge Sam Fender wordt minder gezeken en dat is natuurlijk volkomen onterecht. Wellicht heeft zijn witte huidje, blonde haar, brede onderkaak en de algehele natte-droom-voor-tieners-vibe die de Brit uitstraalt er iets mee te maken.

Ook ik ben daar blijkbaar vatbaar voor, want ik was niet heel kritisch toen ik in 2019 zijn debuutplaat Hypersonic Missiles recenseerde. En natuurlijk benoemde ik daarin wel de overeenkomsten met Bruce Springsteen en The War On Drugs. Maar ik hoorde vooral een ‘bovengemiddeld lekkere singer-songwriterplaat’. Het probleem is dan ook niet eens dat Fender een pikkedief is. Als hij lekker zingt en zijn diefstal openlijk erkent, mag hij er wat mij betreft gewoon zijn. Net als de jongens van Greta Van Fleet overigens.

Dat neemt echter niet weg dat we moeten toegeven dat er geen grammetje artistieke ontwikkeling in deze copycats zit. Op het moment dat ik People Watching opzette, torpedeerden het synthesizernootje, het vlotte gitaarriffje, de kaderende pianoakkoorden (die een driejarige nog zou kunnen spelen, maar dat terzijde) en de tussen melancholie en hoop mijmerende stem van Brandon Flow-, sorry, Sam Fender mij direct naar zijn vorige albums en alle platen van The War On Drugs en The Killers die hij moest kopiëren om tot die vorige platen te komen. Die trip down memory lane blijft niet beperkt tot een enkel liedje. Ook een voor Fender nieuw experiment, zoals het maken van een song waarin een klavecimbel wordt bespeeld (Wild Long Lie), is iets wat hij klakkeloos heeft overgenomen van zijn muzikale helden.

Vocaal is Fender niet gegroeid ten opzichte van zijn debuut. Hij klinkt nog steeds exact als Brandon Flowers en zoals ik hierboven al liet blijken, moet je soms opzoeken waar je naar luistert om te weten dat het Fender is. Uiteindelijk is People Watching geen slecht album, want het betreft een goed geproduceerde klassieke rockplaat in een specifieke Amerikaanse traditie van een zanger met een fijne stem die doet denken aan de zangers die we vroeger leuk vonden. Maar met wéér zo’n zelfde plaat kunnen we dus wel concluderen dat Sam Fender nooit veel meer zal worden dan een goed functionerend kopieerapparaat.