Voor wie ze uit het oog was verloren (de halve popwereld dus): ja, ze bestaan nog en ze maken ook nog albums. Het leek erop dat Kula Shaker een stille dood was gestorven – het momentum van de band rond zanger/gitarist Crispian Mills ligt al snel een jaartje of vijftien achter ons – maar met vierde album Pilgrims Progress melden de psychedelische Britrockers zich zowaar weer aan het front.
Verwacht geen muzikale aardverschuivingen bij de Shakers, de liefhebber die destijds viel voor de Beatlesque liedjes, de folky Dylan-invloeden en het meer dan voortreffelijke gitaarspel van Mills zelf, komen ook nu weer volop aan hun trekken. Kula Shaker mag dan altijd een makkelijke prooi voor de muziekpolitie zijn geweest (meest gehoord: niet origineel, stoffig, voorspelbaar, doelloze en pretentieuze psychedelica), op Pilgrims Progress doet de band eigenlijk weinig fout. Alle songs kloppen van a tot z, waarbij de kracht van het liedje dit keer duidelijk de voorkeur krijgt boven makkelijk effectbejag (lees: de zweverige, oosterse invloeden). Alleen tegen het eind van de plaat tript Kula Shaker net iets te ver door. Voor de rest geldt Pilgrims Progress als een uitgebalanceerde verzameling liedjes die vooral overtuigt als Mills zijn meest intieme (akoestische) kant laat zien.
