Een coverplaat uitbrengen is doorgaans een zwaktebod dat verschijnt als de ideeën op zijn. Maar zo voelt Pin Ups – een gedurfde verwijzing naar David Bowie’s gelijknamige coveralbum uit 1973 – allerminst. The Dandy Warhols ordenen hun voorgeschiedenis met een herlezing van artiesten uit punk, postpunk, glam en sixtiesfolk door wie zij zijn gevormd. De harde precisie van Gang Of Four, de onderkoelde puls van The Cure, de riff van New York Dolls en The Runaways, het rafelige van The Clash en The Damned, de psychedelica van Love And Rockets en The Cult, de jangle van The Byrds, Bob Dylan en The Beatles. Samen het fundament van het Dandy-geluid.

Pin Ups is verbluffend coherent, terwijl de tracks elk een andere afzender, verleden, achtergrond en geboortejaar hebben. De Warhols namen deze nummers bovendien verspreid over hun carrière op. ‘Herinterpretatieplaat’ dekt de lading trouwens beter, want veel songs hebben een drastische transformatie ondergaan. Zo herkende ik – verstokt Cure-fan – Primary niet meteen. Het sterkst zijn Rain van The Cult en Kiss Off van Violent Femmes. Ook The Cramps’ Goo Goo Muck is onweerstaanbaar. Sla alleen What We All Want van Gang Of Four over, want deze wordt bruut verkracht door een enkel irritant effect. Voor het overige is Pin Ups zeventien – nee, zestien – tracks lang keihard genieten.