Eerder dit jaar verscheen Antibloom, het twaalfde album van Silverstein. Pink Moon is het tweede deel van die plaat (zestien nummer in totaal, had makkelijk op één album gepast, maar goed) en begint met het verschrikkelijke I Love You But I Have To Let You Go. Een nummer net zo slecht als de titel doet vermoeden. En daar open je dan je plaat mee.

Echt, ik kan niet genoeg benadrukken hoe krankjorum dat is. Alsof je 16 bent en je vriendinnetje het uitgemaakt heeft. Goed, herpak jezelf. Negative Space dan, tweede track. Beste nummer dat Silverstein in jaren heeft gemaakt. Serieus. Frontman Shane Told snuift, bijt, schreeuwt en zingt getergd. Ouderwetse emocore. Met catchy refrein.

Ook Drain The Blood beukt lekker door. Alsof de Canadezen de vieze smaak van dat eerste nummer dubbel weg willen spoelen. Daarna volgen nog vier nummers. Kun je zo uittekenen. Silverstein being Silverstein. Schreeuwcoupletje, zoet refreintje. Maar dan. Dan gaat het weer mis. Afsluiter Dying Game, waarin Told ‘will you remember me?’ kweelt en ‘cry’ op ‘goodbye’ laat rijmen. Ik maak geen grap. Dertien albums maken, midden 40 zijn, 25 jaar in dezelfde band zitten en dan zonder ironie een plaat van acht nummers uitbrengen die net zo slecht eindigt als ie begint.