Na Efdemin keert ook Planetary Assault Systems terug op het oude nest: het gerenommeerde technolabel Ostgut Ton. Het huislabel van de Berghain was jarenlang in winterslaap, maar de lente lijkt nu toch echt aangebroken, daar in Oost-Berlijn. Planetary Assault Systems is een van de langstlopende projecten van technoveteraan Luke Slater. Al in 1993 bracht de Brit platen uit onder die vlag. Planetary People is het achtste album, als je alle remixprojecten even buiten beschouwing laat.

Onderzocht Slater op voorgangers Arc Angel (2016) en The Messenger (2011) respectievelijk melodie en verdieping, op Planetary People duikt hij wederom diep zijn machines in voor robuuste, gelaagde clubtechno. Daarin domineert de vierkwarts en is er slechts weinig ruimte voor bezinning of recuperatie. De kickdrum is veelal meedogenloos, zoals in het dwingende Retina Burn, waarin een trillende metaalplaat voor dubtechno-associaties zorgt. Of neem Beton Brut, waarin een drumcomputer in een bouwput gevallen lijkt. Toch loopt Planetary People niet uit op een bloedneuzenfeest. Daarvoor zit er teveel variatie in de tracks, die van vloeiend en soepel naar massief en dreigend gaan. De plaat is op drie plakken vinyl geperst, waardoor het sublaag op grote speakers alle ruimte krijgt. Zulke speakers zul je nodig hebben, wil je dit geweldige clubalbum op juiste waarde kunnen schatten.