album
HIPHOP/ROCK/POP

GORILLAZ

Plastic Beach

PARLOPHONE/EMI

Tegen Damon Albarn, kapitein van ’s werelds grootste virtuele band Gorillaz, zeg je geen nee. De albums Gorillaz (2001) en Demon Days (2005) gingen samen wereldwijd twaalf miljoen keer over de toonbank. Voor het derde album Plastic Beach heeft de 42-jarige Albarn (Blur, The Good, The Bad & The Queen) weer een bijzonder legertje aan gastmuzikanten weten te strikken. Snoop Dogg, Bobby Womack, Mos Def, Lou Reed – Albarn hoeft maar te roepen en ze staan er. Waarom? Omdat samenwerken met Gorillaz statusverhogend is. En omdat Albarn en zijn striptekenende compagnon Jamie Hewlett hun project bloedserieus benaderen.

First things first: wat is Plastic Beach? Allereerst de naam van een imaginair eiland van plastic, maar bovenal een maatschappijkritisch statement in de vorm van muziek, strips, een making of-documentaire en de online Plastic Beach Experience. ‘Het hele gevoel van Plastic Beach,’ zegt Albarn in de docu tegen Womack, ‘is dat we afstevenen op overbelasting.’ Met Gorillaz wil hij dit ‘sociale realisme’ koppelen aan liefde, net zoals Lennon en Womack dat in hun tijd deden. Plastic Beach is in vergelijking tot zijn voorgangers niet alleen geëngageerder, maar ook muzikaal verrassender. Na het orkestrale intro heet Snoop Dogg ons op de hem bekende wijze welkom in Welcome To The World Of The Plastic Beach. Synthesizerdrones dreigen, blazers brengen verlichting en ondertussen doet Snoop alsof hij iets om de natuur geeft. Het daaropvolgende White Flag trapt af met een Arabisch arrangement, evolueert abrupt in een hiphoptrack en eindigt als een vreemde combinatie van beide. Het is exemplarisch voor Plastic Beach: Albarn en de zijnen hebben geen moment gedacht in termen van hitpotentie of radiovriendelijkheid. Een nieuwe Clint Eastwood of Feel Good Inc. is nergens te bekennen. Albarn legt het uit in de documentaire: Plastic Beach dient als eenheid geconsumeerd te worden. Hij hekelt de ‘constant fragmentation of everything’ en het gebrek aan ‘meditation on one thing’. Met dit album probeert hij de twee te verenigen; de variatie is enorm, maar komt van dezelfde bron. Zo kan het gebeuren dat een opgefokt electro-uitstapje als Glitter Freeze wordt gevolgd door Some Kind Of Nature, een verrassend fris hoogtepunt met Lou Reed in de hoofdrol. Als luisteralbum legt dit derde Gorillaz-album het misschien af tegen zijn twee voorgangers, maar de meerwaarde van Plastic Beach zit ‘m juist in de inhoud en artisticiteit. De belangrijkste les die de plaat ons leert: Gorillaz heeft een geweten en is meer van vlees en bloed dan Hewletts stripfiguren doen vermoeden. TOM SPRINGVELD

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Driemaal Melkweg
nieuws
Anathema

Driemaal Melkweg

Buiten hangt de herfst alweer in de lucht, binnen is het behaaglijk. Ook in de Melkweg, zo weten we uit ...
True Meanings
album
Paul Weller

True Meanings

Paul Weller houdt er de vaart in. Vorig jaar bracht hij A Kind Revolution uit, nu ligt er met True ...
Compilatie Chris Cornell aangekondigd
nieuws
Chris Cornell

Compilatie Chris Cornell aangekondigd

Op 16 november verschijnt er een uitgebreide compilatie van de overleden Chris Cornell. Het album, simpelweg Chris Cornell genaamd, is bedoeld als ...

Recensie: GORILLAZ - Plastic Beach (album) | OOR