Na de reeks +, x, :, = en – begint Ed Sheeran nu aan een nieuwe reeks, te beginnen met Play, straks voort te zetten met Pause, Fast Forward, Rewind en Stop. Voor hemzelf markeert het album een nieuw begin na een nare periode vol dieptepunten, zoals het overlijden van zijn beste vriend, een ernstige ziekte bij zijn vrouw en een plagiaatzaak rond Thinking Out Loud, die hij voor de rechter en ook in hoger beroep won, maar die wel knaagde aan zijn zelfvertrouwen.
Sheeran zingt er herkenbaar over in Opening, Old Phone en Slowly. Een nieuw begin is de gedachte, maar Ed Sheeran klinkt op Play vooral als zichzelf, met akoestische gitaarliedjes die goed gezongen worden en aangenaam maar voorspelbaar gearrangeerd zijn. Zo ambachtelijk goed gedaan dat het, net als bij zijn grote voorbeeld Elton John, soms aalglad klinkt. Pas als je al zijn hits achter elkaar hoort, besef je hoe virtuoos hij ze in elkaar heeft gestoken.
De andere gedachte achter Play is die van een muzikale wereldreis. De hit Azizam nam ons al mee naar het Midden-Oosten, Sapphire heeft een Indiaas currysausje. Maar verder dan een McDonalds-sausje over de patat komt hij niet. Sheeran is op z’n best in kleine gitaarliedjes als The Vow en Old Phone, die hij op een feestje voor je speelt – of in een voetbalstadion, want het gevoel is bij hem overal hetzelfde.
