Destroyer is een los/vast-vriendencollectief rondom Dan Bejar, die daarnaast ook deel uitmaakt van de fameuze New Pornographers. Platen worden niet in een vaste (en daarmee dwingende) frequentie gemaakt, maar pas dan wanneer Bejar iets zinnigs te zeggen heeft. Mede daarom stijgt hij juist met Destroyer vaak tot grote hoogte. Poison Season is het tiende (!) volwaardige album van een schitterende discografie die ook diverse EP’s en cassettes omvat. Het tekent het ongrijpbare en tegendraadse karakter van de man uit Vancouver dat hij ook na doorbraakplaat Kaputt (2011) rustig de tijd nam voor deze opvolger, hoewel de leemte anderhalf jaar geleden enigszins werd gevuld met het interessante Five Spanish Songs.

De winnende formule van Kaputt, waarop Bejar zijn eigenzinnige songs onderdompelde in een gelikte jaren tachtig-productie, is intact gebleven en verder uitgebouwd. Luister maar eens naar de single Dream Lover: alsof Bruce Springsteen dertig jaar terug in de tijd is gereisd met een nog springlevende Clarence Clemons aan zijn zijde. Mag dit nummer nog ietwat formulematig klinken, Poison Season opent ook nieuwe perspectieven met weelderig georkestreerde songs als Hell en Girl In A Sling. Epicentrum van Poison Season is Times Square, dat in radicaal afwijkende versies de plaat zowel opent als afsluit. Bejar zelf is in topvorm: zijn enigmatische teksten en klaaglijke, ietwat Bowie-achtige vocalen gloriëren in songs als Archer On The Beach (al eerder te horen op een EP uit 2010 met Tim Hecker) en het deconstructivistische pop-epos Sun In The Sky. Deze plaat steekt eerdere hoogtepunten uit het bandoeuvre als Your Blues en Destroyer’s Rubies naar de kroon. Met Poison Season geven Bejar c.s. nieuwe betekenis aan het begrip ‘klassiek rockalbum’.