Ik hoef u waarschijnlijk niet uit te leggen hoe een polyamoreuze relatie werkt. In ieder geval ging technoproducer Efdemin de laatste jaren veelvuldig ‘vreemd’ en gooide zijn thuishonk Ostgut Ton de deur zelfs enkele jaren op slot. Maar ze zijn na zes jaar weer samen en het voelt goed.

De titel Poly slaat vooral op de veelzijdigheid van techno en op de manier waarop Phillip Sollmann het genre benadert. De afgelopen jaren maakte de Duitser ook muziek voor theater en kunstinstallaties, hetgeen de rijkdom van zijn composities veel goed heeft gedaan. Tegelijkertijd heeft zijn nieuwe werk niet meer de dansvloerimpact die tracks als Acid Bells (2007) en America (2008) hadden.

Op een dromerig vierkwartsnummer als Signal To Noise is het eerlijk gezegd meer soezen en trippen dan pieken. Bovendien komt dit album het best tot z’n recht op de koptelefoon.Toch bewegen we op Poly track na track dichter naar het epicentrum van de dansvloer toe. Via het strings-gedreven Rauris (dat wel een ode lijkt aan het vroege werk van Detroit-pionier Carl Craig) komen we via de diepe baslijnen van Trophic Cascade aan in Aachen: een minimalistische en donkere clubtune met een diepe kick. Poly doet wat het suggereert: het is dansmuziek die op meerdere niveaus werkt.