album
POP

MONO

Populism

ZABEL/KONKURRENT

Mono. Drie Rotterdamse knapen (vier sinds kort), die we op z’n minst kennen van die charmante bandfoto in blauw ondergoed. Zo bijna-naakt als dat beeld is de muziek van Mono ook. Althans, tegenwoordig.

De onrustig voortstruikelende emo/indierock op No Can Dance (2004) is inmiddels getemd tot zeer afwisselende bijna-pop, waarbij de band aan de hand van een (akoestische) gitaartokkel of pianodeun geregeld de intimiteit opzoekt. Een verrassing op zich. Dat geldt ook voor de zangmelodieën, die een flinke impuls hebben gekregen. Mag je gerust catchy noemen. Er sluipen plots ongebruikelijke namen het referentiekader binnen. Zo klinkt het heerlijke Waiting To See You Fall (de single, toch?) bijna als Supergrass en kun je de koortjes in Point Of No Return en Smile niet anders dan Beatlesque noemen. Overigens lijken de pianoklanken in dat laatste nummer wel erg op die van John Lennons Imagine. Het zegt iets, maar nog lang niet alles over de grote verscheidenheid van deze plaat. Mono schakelt met een verbluffende vanzelfsprekend tussen klein, bombastisch, tegendraads, pakkend en eigenzinnig. Zo overtuigend (en veel doeltreffender dan voorheen) dat we de vormgeving van dit blad alleen maar klemmend kunnen verzoeken om een fraai kadertje rond deze jubelrecensie te spannen. RIENK WOPEREIS

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Word lid en kies je eigen cd-pakket. Nu met februari-releases!
abo-actie

Word lid en kies je eigen cd-pakket. Nu met februari-releases!

OOR deelt uit! Neem nu een halfjaar- (€34,-) of jaarabonnement (€66,95) op OOR en kies je eigen doldwaze cd-pakket uit. We ...
Kies je eigen cd-pakket! Elke maand nieuwe titels!
abo-actie

Kies je eigen cd-pakket! Elke maand nieuwe titels!

OOR deelt uit! Neem nu een halfjaar- (€34,-) of jaarabonnement (€66,95) op OOR en kies je eigen doldwaze cd-pakket uit. We ...
Collectieve Prince-therapie bij The Revolution
concert
The Revolution

Collectieve Prince-therapie bij The Revolution

Alone in a world that’s so cold. Hoe ga je als fan om met het plotse verlies van je idool? ...

Recensie: MONO - Populism (album) | OOR