album
POP

MONO

Populism

ZABEL/KONKURRENT

De onrustig voortstruikelende emo/indierock op No Can Dance (2004) is inmiddels getemd tot zeer afwisselende bijna-pop, waarbij de band aan de hand van een (akoestische) gitaartokkel of pianodeun geregeld de intimiteit opzoekt. Een verrassing op zich. Dat geldt ook voor de zangmelodieën, die een flinke impuls hebben gekregen. Mag je gerust catchy noemen. Er sluipen plots ongebruikelijke namen het referentiekader binnen. Zo klinkt het heerlijke Waiting To See You Fall (de single, toch?) bijna als Supergrass en kun je de koortjes in Point Of No Return en Smile niet anders dan Beatlesque noemen. Overigens lijken de pianoklanken in dat laatste nummer wel erg op die van John Lennons Imagine. Het zegt iets, maar nog lang niet alles over de grote verscheidenheid van deze plaat. Mono schakelt met een verbluffende vanzelfsprekend tussen klein, bombastisch, tegendraads, pakkend en eigenzinnig. Zo overtuigend (en veel doeltreffender dan voorheen) dat we de vormgeving van dit blad alleen maar klemmend kunnen verzoeken om een fraai kadertje rond deze jubelrecensie te spannen. RIENK WOPEREIS

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Lokerse Feesten: ogen en oren tekort
concert

Lokerse Feesten: ogen en oren tekort

Tien dagen werd er op het door luxe appartementen omringde parkeerterrein van de Grote Kaai midden in Lokeren gefeest. En ...
Erykah Badu breekt uit haar bubbel in 013
concert
Erykah Badu

Erykah Badu breekt uit haar bubbel in 013

22. Een angeliek getal in de spirituele wereld, een symbool voor gidsing en doelmatigheid. Ook is 22 de huidige leeftijd ...
This Is Not A Safe Place
album
Ride

This Is Not A Safe Place

Even de oude succesnummers oppoetsen, rondje om de wereld, cashen en weer terug naar moeder de vrouw. Zo ging het ...

Recensie: MONO - Populism (album) | OOR