album
POP

MONO

Populism

ZABEL/KONKURRENT

De onrustig voortstruikelende emo/indierock op No Can Dance (2004) is inmiddels getemd tot zeer afwisselende bijna-pop, waarbij de band aan de hand van een (akoestische) gitaartokkel of pianodeun geregeld de intimiteit opzoekt. Een verrassing op zich. Dat geldt ook voor de zangmelodieën, die een flinke impuls hebben gekregen. Mag je gerust catchy noemen. Er sluipen plots ongebruikelijke namen het referentiekader binnen. Zo klinkt het heerlijke Waiting To See You Fall (de single, toch?) bijna als Supergrass en kun je de koortjes in Point Of No Return en Smile niet anders dan Beatlesque noemen. Overigens lijken de pianoklanken in dat laatste nummer wel erg op die van John Lennons Imagine. Het zegt iets, maar nog lang niet alles over de grote verscheidenheid van deze plaat. Mono schakelt met een verbluffende vanzelfsprekend tussen klein, bombastisch, tegendraads, pakkend en eigenzinnig. Zo overtuigend (en veel doeltreffender dan voorheen) dat we de vormgeving van dit blad alleen maar klemmend kunnen verzoeken om een fraai kadertje rond deze jubelrecensie te spannen. RIENK WOPEREIS

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Honk
album
The Rolling Stones

Honk

Als de fysiek een beetje wil meewerken, gaan The Rolling Stones de komende maanden op tournee door de VS. Reden ...
Fat White Family: feestend naar de afgrond
interview
Fat White Family

Fat White Family: feestend naar de afgrond

Disfunctioneel. Destructief. Verslaafd aan drank, drugs en aandacht. Fat White Family is het allemaal, en met overtuiging. De titel van ...
Serfs Up!
album
Fat White Family

Serfs Up!

Waar een verbod op heroïne in de studio al niet goed voor is: op Serfs Up! klinkt narcoticabrigade Fat White ...

Recensie: MONO - Populism (album) | OOR