Spellling – correct spellen is goed tellen, inderdaad, met drie ellen – is echt zo’n artieste die veel groter zou moeten zijn dan ze is. De Californische Chrystia Cabral maakt uiterst intelligente en persoonlijke pop, met trekken van het experiment en een brede blik. Derde album The Turning Wheel was een ambitieuze plaat met een orkestraal soort kamerpop, opvolger Spellling & The Mystery School bevatte aardsere, soberder versies van stukken van die plaat (en de beide voorgangers).

Op Portrait Of My Heart, opnieuw op Sacred Bones (dat ook muziek van David Lynch onder de mensen bracht), pakt ze boel net weer even directer aan. Minder strijkers, meer gitaren – en een gevoel voor pakkende refreinen die op momenten beslist stadionproporties benaderen. Haar stem krult zich in verleidelijke melodielijnen die de drager zijn van uiterst persoonlijke emoties en observaties. De ware reikwijdte van Spelllings talent ontvouwt zich bij elke beluistering weer wat breder. Als de Swifties – de fans van het door deze auteur minder goed begrepen fenomeen Taylor Swift – eens echt goed zouden leren spelllen, hebben ze aan deze plaat van dit supertalent een goede.