Possession is de opvolger van Three Bells uit januari 2024, al verschenen er daarna nog twee projecten van Ty Segall. De Californische rocker houdt er sinds 2008 een productiviteit op na die al vijftig jaar niet meer gangbaar is. Ty Segall-moeheid ligt constant op de loer, maar vaak weet hij toch weer aangenaam te verrassen.

Three Bells deed dat met de zwaarste protopunk en progrock die hij ooit opnam. Op Possession bevinden we ons muzikaal wederom voornamelijk in de periode 1968-1972, maar nu door orkestrale westcoastpop en -rock, die toch ook vol met proggy wendingen zit. Segall vindt zichzelf nooit opnieuw uit, toch maakte hij niet eerder een album als Possession. Het geheel klinkt laagdrempelig door de sterke melodieën en frisse vintage productie – dat laatste lijkt een tegenstelling die Ty Segall-fans begrijpen.

Het zomerse Buildings wordt rond een prettig Fender Rhodes-motiefje opgebouwd, Skirts Of Heaven is een leuke powerpopsong met blazers en in het jachtige Alive spelen strijkers hectische rockriffs. Segall liet de teksten grotendeels schrijven door filmmaker Matt Yoka, dat lijkt op een Brian Wilson/Van Dyke Parks-achtig experiment. Yoka’s poëtische storytelling is nogal anders dan de hart-op-de-tong-stijl van Segall, maar past wel bij de muziek en het tijdsbeeld dat Segall met Possession oproept. Ik reken ‘m gewoon weer goed.