De vroege jaren zeventig waren politiek grimmige tijden. John Lennon en Yoko Ono waren in die periode volop maatschappelijk actief. Ze lieten zich zien bij protesten, organiseerden evenementen en schreven politiek getinte liedjes. Aanvankelijk heel algemeen, zoals Imagine, War Is Over (If You Want It) en Power To The People, maar gaandeweg steeds specifieker. De hoes van dubbelalbum Sometime In New York City was vormgegeven als een krant en zo liet het album zich ook beluisteren: als een verzameling columns en nieuwsberichten.
Vooruitlopend op de release van dat album deden Lennon en Ono met hun Plastic Ono Band op 30 augustus 1972 twee shows in de Madison Square Garden in New York. Beide concerten werden met een professionele geluidsinstallatie opgenomen en de hoogtepunten verschenen in 1986 op Live In New York City. Zoon Sean Ono Lennon verzamelde alle opnames uit die periode en brengt die nu samen in de boxset Power To The People: het dubbelalbum, beide concerten, een jam met Frank Zappa tijdens de toegift van diens optreden in de Fillmore East op 6 juni 1971, vier anti-oorlogsliedjes die John Lennon thuis opnam samen met Phil Ochs plus een reeks akoestische demo’s die hij tussen de bedrijven door maakte.
Wat daarbij opvalt is het ontbreken van Woman Is The Nigger Of The World, de opener van Sometime In New York City en een hit in verschillende landen. Iets wat ook opgelost had kunnen worden met sterretjes in de titel en een verklaring in de liner notes dat Sean zijn vaders woordkeuze in de huidige tijd ongepast vindt. Wat ook opvalt, zijn de nieuwe mixen van de songs op Sometime In New York City, die veel soberder en relaxter klinken dan de originelen van Phil Spector. Geen echo of overdubs, waardoor Lennons zang veel beter tot zijn recht komt en The Luck Of The Irish en John Sinclair toch echt lekkere liedjes blijken te zijn.
Ono’s zang blijft moeilijk verteerbaar, maar als geheel maakt het album een prettiger indruk dan het origineel. Dat geldt ook voor de opnames van de twee concerten, die mooi in balans klinken en waarop Lennon uitstekend zingt. Voor de rest zijn de negen cd’s van deze boxset gevuld met curiosa: de evolutie van een aantal liedjes, een rommelige jam met Frank Zappa, oude rockers die improviseren op Elephant’s Memory, een paar tv-optredens en twintig akoestische demo’s van Lennon thuis, waaronder vier liedjes met en van Phil Ochs. Leuk om eens te horen, maar niet essentieel.
