De Ierse noiserockers van Gilla Band hebben altijd al een fascinatie voor elektronica gehad. Een van de prijsnummers op doorbraak-EP The Early Years (2015) was niet voor niets een genadeloos harde cover van Why They Hide Their Bodies Under My Garage? van industrial techno-grootheid Blawan. Op eerdere langspelers, vooral het uitstekende The Talkies (2019), flirtte de band hier en daar ook al met vleugjes techno en op Pugnello zetten Dara Kiely en zijn kompanen een logische vervolgstap naar een nog elektronischer geluid.

Zo heeft single Giraffe halverwege een heuse beat drop en zou het epische Crisp Pop instrumentaal niet misstaan in Berghain, mits je iedereen daar een zenuwinzinking wil geven. Het langgerekte spoken word-outro van laatstgenoemd nummer doet iets af aan de stootkracht van het voorgaande, maar dat is het enige moment waarop deze sonische achtbaan even afremt. Het geraaskal van Kiely op opener The Angelus (‘Elvis has left the building!’) legt de lat hoog qua intensiteit, maar de band blijft zichzelf maar overtreffen. Alles komt prachtig tot wasdom in afsluiter At The Gallop, waarin Kiely door een filter een Daft Punk-achtig robotstemmetje aangemeten krijgt. Héél even lijkt dat een rustpunt aan te geven, maar dat is natuurlijk slechts stilte voor de storm. Een indrukwekkende plaat uit een inmiddels behoorlijk indrukwekkend oeuvre.