Binnen de OOR-redactie circuleert een lijst met verboden recensiewoorden. Hier kwam ik achter doordat ik ooit nietsvermoedend op de rode knop sloeg met het woord sferisch. Pek en veren vielen mij ten deel. Waarschijnlijk val ik hierbij opnieuw in ongenade, want ik vind de stem van Jenny Hollingworth namelijk oorstrelend.
Ik ontdekte de zangeres, songwriter en muzikant uit Norfolk via het dubbelalbum The Endless Coloured Ways: The Songs Of Nick Drake, waarop zij tussen namen als Fontaines D.C., Baxter Dury en Aldous Harding overeind blijft met een opvallend fraaie cover van Drake’s From The Morning. En dat doet ze bovendien onder de vlag van Let’s Eat Grandma, een bandnaam die ik – mede door het ontbreken van die allesbepalende komma – heerlijk aanstootgevend vind (en eentje die hooguit wordt getopt door Miss Carriage And The After-Births). Quicksand Heart is Hollingworths solodebuut en de naam Jenny On Holiday is letterlijk terug te voeren op haar adempauze van de band. De originaliteit van het album zit niet zozeer in de smeuïge tracks met dartele synthpop en onverwachte textuurwissels. Je moet haar signatuur eerder zoeken in de teksten, met parels (hoor ik een buzzer?) als ‘I wanna meet the eyes of something / That don’t live a human life’ en ‘I need some shock to keep my pulse alive’. En natuurlijk in die [beep] stem.
