Radiance Opposition voelt als de soundtrack van een nachtelijke tocht door een teloorgegane postindustriële stad, met nat asfalt waarin knipperend neon weerkaatst. Op hun tiende album zet Julie’s Haircut de eerdere verkenning van trance en herhaling voort, een afslag die ze zo’n vijftien jaar geleden namen. Een imaginaire zwarte Pontiac uit, pak ’m beet, 1987 slingert ons richting schimmige buitenwijken. Jim Jarmusch (Only Lovers Left Alive) en Philip Glass (Koyaanisqatsi) zijn nooit ver weg.
De zeskoppige band uit Emilia, Noord-Italië bestaat al meer dan een kwart eeuw en heeft zich geleidelijk ontwikkeld van soul- en garagerockband tot een vaste waarde in de Europese psychedelische underground. Radiance Opposition vertrekt opnieuw vanuit die tranceachtige structuren en repetitieve zanglijnen, maar legt meer nadruk op sfeer en textuur dan voorheen. Het album is losjes gebaseerd op de I Ching, het Chinese Boek der Veranderingen, waarin alles draait om cycli en transformatie. Acht vrij lange tracks vormen samen een proces van voortdurende verschuiving en wedergeboorte. Tegenstellingen als licht en donker, orde en chaos lopen niet parallel, maar schuiven juist ineen. Zangeres Anna Bassy voegt een nieuw register toe aan het groepsgeluid: het geheel voelt daardoor wat zwaarder en abstracter dan eerst. Nu de film nog. Jarmusch?
