Voor het tweejaarlijkse evenement genaamd ‘nieuwe Sonic Youth-cd’ kunnen we inmiddels, zonder ironie, het adagium uit de kast trekken dat wijlen John Peel steevast paraat had bij nieuw werk van zijn lievelingsband The Fall: altijd anders, altijd hetzelfde.

Ik voeg daar nog aan toe: altijd redelijk tot goed. Want écht slechte of – hoewel dat permanent op de loer ligt in hun muzikale biotoop – achterhaald aandoende platen maakten ze nooit. Daar is hun sound waarschijnlijk ook te tijdloos en vooral uniek voor: Sonic Youth herken je binnen een nanoseconde. Ook op Rather Ripped weer, als opener Reena al na vier seconden duidelijk heeft gemaakt met wie we te schaften hebben: zo’n typisch gevlochten SY-riedeltje en metéén de onvast-hese stem van senior babe Kim Gordon eroverheen. De daaropvolgende 52 minuten stellen we vast dat a. het vertrek van gitarist/producer Jim O’Rourke (sinds 1999 volwaardig groepslid) geen noemenswaardig effect heeft gehad op het totaalgeluid, b. het nergens écht ouderwets stormt (maar dat deed ‘t op voorganger Sonic Nurse ook al niet) en c. drummer Steve Shelley eindelijk wel eens een eervolle vermelding mag krijgen. Want zelden hoorde ik iemand zó kalm en nederig de maat aangeven en toch zó bepalend zijn voor de vaart en spanning op de platen van zijn groep. Voor de rest mogen we concluderen dat Rather Ripped behoort tot de rustpunten in het SY-oeuvre. Zoals gezegd, gieren en bulderen doet ‘t vrijwel nergens, poppy en redelijk ongevaarlijk voortmarcheren des te meer. Waarbij – en dit voor de statistici – de al even melodieuze leadzang keurig verdeeld wordt tussen Gordon en hubby Thurston Moore: elk vijf songs, plus nog eentje voor gitarist Lee Ranaldo (het lekker kronkelende Rats) en een saai instrumentaaltje. U merkt: geen mijlpaal in de catalogus, wel weer een warm gitaarbad waarin het een uurtje aangenaam dobberen is. ERIK VAN DEN BERG