In de afgelopen twee decennia heeft Angel Deradoorian een even eclectische als indrukwekkende track record opgebouwd: ze werkte samen met tal van grootheden uit de Amerikaanse indiescene. Popliefhebbers zullen haar vooral kennen als lid van Dirty Projectors, waarmee ze in 2009 de klassieker Bitte Orca afleverde.
Waar Projectors-frontman David Longstreth zich inmiddels richting de moderne klassieke muziek beweegt (zie het onlangs hier besproken Song Of The Earth), grijpt Deradoorian op haar vierde soloalbum terug op de hoogtijdagen van de postpunk. De vervreemdende klankpatronen en ongemakkelijke funk in de fantastische trits waarmee het album opent, zijn een eerbetoon aan A Certain Ratio, The Slits en andere Britse iconen van de vroege jaren tachtig.
Dit niveau wordt niet over de hele linie vastgehouden: Deradoorian heeft geen al te indrukwekkende zangstem en af en toe slaat de eentonigheid toe. Het lieflijk voortkabbelende, zoetgevooisde Set Me Free is een merkwaardige dissonant. Tegen het einde van de plaat herpakt ze zich. In het onheilspellende Purgatory Of Consciousness klinken zowaar echo’s van The Pop Group door. Het activisme van Mark Stewart en co klinkt sowieso in de uitgesproken antikapitalistische teksten van de hele plaat door. Reigning Down is een geweldig stukje electrofunk. Een iets nadrukkelijker persoonlijk stempel zou Deradoorian sieren, maar er valt genoeg te genieten op Ready For Heaven.
