Het zal toeval zijn, maar dezer dagen is het precies een kwart eeuw geleden dat Is This It, het tamelijk aardverschuivende debuutalbum van The Strokes, verscheen. In één klap vormden ze, samen met The White Stripes, de nieuwe hoop in bange Amerikaanse indierocktijden (zo’n beetje wat hun stadgenoten van Geese nú zijn). Héél lang droegen ze de fakkel trouwens niet, want al vrij vlot konden ze voorzichtig worden bijgezet in het pantheon der bands die hun eerste plaat nooit écht meer zouden overtreffen (gezellig naast Pearl Jam, Coldplay, Interpol en Editors, zeg maar).
Mogen ze daar op grond van Reality Awaits, hun zevende album, weer uit? Neen. Al is eigenlijk nauwelijks te zeggen of dit een goede of slechte plaat is. Het is in de eerste plaats een rare plaat, waarop de aandacht vooral wordt getrokken door – vooruitgestuurde singles als Going Shopping en Falling Out Of Love waarschuwden er al voor – dikke lagen autotune op de stem van voorman Julian Casablancas. Jawel, hij heeft het speeltje dat hij bij zijn experimentele nevenproject The Voidz zo graag inzet, meegenomen naar de studio en producer Rick Rubin heeft er niks van gezegd. Zodoende wordt meer dan de helft (!) van de songs ontsierd door, juist, een van de meest aanstootgevende uitvindingen op het gebied van audio processing uit de recente muzikale geschiedenis. There, I said it. Wie er tandenknarsend doorheen weet te luisteren, zal op Reality Awaits gelukkig wél wat progressie bespeuren ten opzichte van de nogal ongeïnspireerde voorganger The New Abnormal (2020), eveneens een album met negen nummers die allemaal iets te lang voortkabbelden. Want strakke, luchtige gitaarpopliedjes als Dine N’ Dash (met echo’s van The Cure en het héle vroege Radiohead), Lonely In The Future (compleet met Chili Peppers-achtige funkvibe), Going To Babble On en het al genoemde Going Shopping laten horen dat de mannen hun aloude ambacht heus nog wel onder de knie hebben. En zeker als de gitaartandem (Albert Hammond Jr. en Nick Valensi) de ruimte krijgt voor sluwe een-tweetjes of bliksemsnel afgewerkte solo’s loopt de ouderwetse Strokes-machine al gauw weer gesmeerd. Maar geef Casablancas de ruimte voor zijn – lamlendig dan wel theatraal gebrachte – aanklachten tegen Het Systeem, de oorlogen, de techreuzen, de online-verdwazing en uiteraard Trump, en alle energie trekt weg uit de muziek. Evenals het tempo, het licht, het vuur en de bezieling, met een volstrekt stuurloos en dus weinig hoopgevend slotstuk (Tyrants Of The Mellow Moon) als gevolg. En zo kunnen we onze conclusie alweer bijna één-op-één overhevelen uit de recensie van de vórige Strokes-plaat: de oogst is dunnetjes en er mag worden gevreesd dat ook Reality Awaits weer net zo schouderophalend zal worden gearchiveerd als, eh, vrijwel alles na Is This It.
