De hoes van de Vlaamse beeldend kunstenaar Philip Bosmans is alvast prachtig. Een gekneveld mens met een hondenmasker. Ook de albumtitel maakt direct nieuwsgierig. En wie het slot van hun biografie leest, moet waarschijnlijk ook gewoon een beetje lachen: ‘De hond is los. Ronker komt eraan.’

Dit Vlaamse kwartet noiserockers past niet alleen qua weelderige borstelsnorren perfect op één affiche met het Nederlandse John Coffey. Zanger Jasper De Petter schreeuwt nog altijd moorddadig fel en nerveus. In de meest songs wordt nog steeds uitgepakt met verpletterende emocore, fel aangezette deathmetalriffs en groots gearrangeerde stukken die smaken als perfect krachtvoer voor moshpits. Toch blijkt Ronker over meer troeven te beschikken. Snuff, een gelaagde song over de strijd tegen drugsverslaving, laat een totaal ander geluid en compositorische opbouw horen. Snuff bevat drama en melancholie, en ook horen we zowaar een piano tussen allesbehalve noisy klinkende, door de fuzzmangel geperste gitaren. Verrassend, die hond even terug in zijn mand.