In mijn bespreking van Valentine, het in 2021 verschenen vorige album van Lindsey Jordan alias Snail Mail, signaleerde ik hoeveel krachtiger de New Yorkse was gaan zingen in vergelijking met haar debuut Lush. Blijkbaar betaalde ze daar de prijs voor, want nog datzelfde jaar werd ze aan poliepen op haar stembanden geopereerd. Sindsdien leidde Snail Mail een sluimerend bestaan, waarin slechts sporadisch werd opgetreden en – zo blijkt nu – in stilte werd gebroed op nieuw plaatwerk.

Ik heb een zwak voor artiesten die pas naar buiten treden als ze echt iets te zeggen hebben; voor deze Ricochet is Jordan overduidelijk niet over één nacht ijs gegaan. Het is een ijzersterke verzameling songs met flonkerende melodieën en verbeeldingsrijke, soms zelfs orkestrale arrangementen – kudos voor producer (en bassist) Aron Kobayashi Ritch. Dat de hoes van de plaat voor het eerst geen portret van de artiest bevat is veelzeggend: de persoonlijke ontboezemingen over de schaduwkanten van de liefde hebben plaatsgemaakt voor een meer universele thematiek van sterfelijkheid en verlies. Fraaie tracks als Nowhere, Reverie en de single Dead End belichamen deze nieuwe aanpak. ‘Oh, bouncer in the sky / Let me in, I’m scared to die’, luidt Jordans enigmatische smeekbede in My Maker. Ricochet is een indrukwekkend artistiek statement en een van de eerste hoogtepunten van muziekjaar 2026.