Rise Against is niet te stoppen. Ricochet is alweer het tiende album van de punkband uit Chicago en het heilige vuur is helemaal terug. Na wat mindere albums was Nowhere Generation (2021) al een return to form, met Ricochet gaan de vier er met gemak overheen. Met dank ook aan nieuwe producer Catherine Marks (boygenius, Manchester Orchestra), die de band uit z’n comfortzone weet te trekken zonder datgene wat bijzonder aan Rise Against is te verliezen.

Opener Not is meteen verrassend. Ja, alle ingrediënten van classic Rise Against zijn aanwezig, maar het geheel is rauwer, de gitaren krijgen meer ruimte en de stem van frontman Tim McIlrath klinkt doorleefder. Bovendien is het activistische subtieler, ligt de boodschap er minder dik bovenop. I Want It All is vervolgens bijna een classic rock-song, nostalgisch zonder belegen te klinken. De titeltrack swingt als een malle en in Black Crown komt alles samen: de punkers durven vaker gas terug te nemen om er daarna in hetzelfde nummer extra hard in te knallen. De schreeuw van McIlrath in Soldier komt na een rustig intro bijna uit het niets. Rise Against klinkt dynamischer dan ooit, gevarieerder ook, en Ricochet blijft twaalf nummers lang spannend. Met recht een tweede jeugd.