album
roots

Robert Finley

Goin' Platinum!

EASY EYE SOUND/NONESUCH/WARNER

‘He has that magnetic hugeness about his voice’, zou Dan Auerbach onlangs hebben gezegd over het nieuwste talent op zijn label, Robert Finley. Touché. Deze 64-jarige blueszanger en gitarist klinkt met z’n ruige, rauwe krachtpatsersstrot soms als de verloren broer van Tom Jones, net terug uit de bajes.

Het echte verhaal achter Finley is misschien nog beter. Hij verloor als timmerman het merendeel van zijn gezichtsvermogen, werd officieel blind verklaard, kon toen geen spijker meer raak slaan en besloot maar straatmuzikant te worden. Daar werd hij op late leeftijd à la Charles Bradley ontdekt en na een prima debuutplaat tekende Auerbach hem. Finley’s eerste album op diens label heet Goin’ Platinum! en staat vol muzikaal ambachtswerk: pure liedjes waarin bluesrock, soul, gospel overheersen. Het album is niet overdreven retro geproduceerd, maar klinkt ook weer niet te gepolijst. Een beetje zoals een Buddy Guy-plaat vandaag de dag klinkt, zeg maar. Met die bluesgrootheid deelt Finley ook zijn speelse gitaargeluid, vol catchy patroontjes en enthousiaste solo’s. Enthousiasme is hier sowieso het sleutelwoord. Het spelplezier spat van de liedjes af. Persoonlijke favoriet: Honey, Let Me Stay The Night, dat alles in zich heeft wat de eerste Beatles-liedjes ook hadden. Glimlach gegarandeerd. U snapt: ik zou mijn portemonnee wel legen voor deze oude straatmuzikant.

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Wide Awake!
album
Parquet Courts

Wide Awake!

Was Wide Awake! een debuut geweest, hadden we dan van een klassieker gesproken? Parquet Courts’ vijfde – zevende als je ...
Win tickets voor Screaming Females in Sugarfactory
winactie
Screaming Females

Win tickets voor Screaming Females in Sugarfactory

Aanstaande zondag 27 mei in de Sugarfactory in Amsterdam: Screaming Females! Ouderwetse punrock uit New Jersey, gespeeld door een band ...
Part Of The Light
album
Ray LaMontagne

Part Of The Light

In veel jaarlijstjes trof je ‘m niet aan, maar Ouroboros, de laatste plaat van Ray LaMontagne, werd ten tijde van ...

Recensie: Robert Finley - Goin' Platinum! (album) | OOR