Een aantal jaren geleden reisde een piepjong mary in the junkyard alle coole Europese showcasefestivals af als nieuwe afgevaardigde van de beruchte Zuid-Londense indiescene. Het recept was een schichtig, onvoorspelbaar soort folkrock (denk Big Thief na een nacht doorhalen), het repertoire telde niet meer dan een handjevol songs.

Maar hoe vroeg de hypetrein vanuit King’s Cross vertrok, zo lang liet het debuutalbum op zich wachten. Clari, Saya en David hadden eerst wat tijd nodig om uit te zoeken wat voor band ze eigenlijk wilden zijn. Na vier jaar is daar dan het langverwachte Role Model Hermit en er is inderdaad het een en ander veranderd. Zangeres Clari Freeman-Taylor klinkt nog steeds alsof ze van een andere planeet komt en ook de fabelachtige teksten zijn gebleven, maar de liedjes staan ditmaal met beide voeten stevig op aarde.

De vele afslagen en tempowisselingen zijn ingeruild voor stoïcijnse grooves, sterke gitaarriffs en heldere melodieën, waardoor er meer ruimte ontstaat voor Freeman-Taylors surrealistische volksverhalen. In de postrock-achtige afsluiter Mouse bijvoorbeeld, waarin ze zich plots een vorig leven herinnert als visser met een muis in haar broekzak. Of Thou Shalt Sprout, een eeuwenoude fabel gedragen door prachtig bezwerende samenzang. Nog steeds behoorlijk freaky dus, en minstens net zo fantasierijk en boeiend als die veelbelovende eerste singles. Alleen moet je even nét iets beter luisteren om het te begrijpen.