Aan de oevers van de River Douglas ligt Wigan, ooit een van de zwaarste kolencentra van Noordwest-Engeland. Zo’n industriestad waar de wegen altijd nat zijn en de bakstenen huizen voorgoed geblakerd. Na de mijnwerkersstakingen probeerden The Railway Children Wigan in te kleuren met hun blije jangle, een kwart eeuw later gevolgd door The Lathums. TVAM, het soloproject van muzikant, producer en sound artist Joseph Oxley, voegt zich juist naar de grauwheid.

Donkere soundscapes kringelen omhoog uit Wigans ondergrondse web van verlaten schachten en krijgen vorm via mechanische beats en cyclische elektronica. Klanken zonder duidelijk begin of einde schuiven langs elkaar en trekken grillige lijnen tussen shoegaze, ambient en krautrock. Hun derde album Ruins ontstond na een periode van rouw en reflectie, waarin Oxley herhaling en frictie inzet als compositorisch uitgangspunt. Sommige tracks zijn dan ook ronduit grimmig. Zo is het zonneklaar dat Follow Me Home geen vriendelijke invitatie betreft. Ook Real Life en Haunted zijn inktzwart. Toch ontstaan uit die fusie van subterrane soundscapes en Oxley’s verdrietgeesten verrassend ritmische tracks. Drones vermengen zich met het tikkende geluid van sprinklers en met beats die recht uit de jungle komen rollen. De composities zijn groovy dances macabres, waarbij rampspoed omnipresent is. Maar er dwalen zowaar wat vale kleurslierten door de troosteloze straten van Wigan en dat is heel wat.