Het loont de Instagram-volgers van een artiest te checken op bijzondere kruisbestuivingen. Zo wordt het Luxemburgse Francis Of Delirium gevolgd door Horsegirl. Geen vreemde match overigens: het zijn allebei jonge gitaarbands met een gedeeld referentiekader van nineties-indie en noise en een hang naar het half-afgemaakte boven het dichtgetimmerde. Alleen kiest Jana Bahrich – 22 pas – voor een alomvattender aanpak. Haar account doet denken aan een handvaardigheidslokaal waar van alles tegelijk gebeurt.
Ook op het tweede album Run, Run Pure Beauty stoppen de nummers niet bij de opname, maar vertakken zich in allerlei beelden en sferen met een eigen logica. Alsof ze wereldjes creëert rond haar songs, waarbij de hele hobbykast wordt leeggetrokken. Bahrich zit achter het totale visuele ontwerp, schildert, tekent, maakt clips en kleit zelfs stop-motion-animaties. En de muziek? Die trekt een spagaat tussen grunge-achtige gitaaruitvallen en meer ingehouden, melodische passages, met een stem die voortdurend van vorm verandert. De songs hangen aan een hoogspanningsdraad die knettert tussen controle en ontsporing, tussen rafels en pop. Alsof het pas echt interessant wordt zodra tracks beginnen te wankelen. Ze vallen alleen nooit om en dat is jammer. Ik mis soms net even een brute interventie die ze het laatste zetje geeft. Zo eentje die een delicaat kleiwerkje achteloos tot klomp knijpt.
