Als je in 2010 de bekende Seven Nation Army- en Soulman-covers van Ben L’Oncle Soul hoorde, wist je dat je teveel voor je koffie betaalde. Op Sad Generation bewijst hij echter meer dan Starbucks-muziek te kunnen maken en bij vlagen zelfs best wel cool te zijn.

Met triggerende titels en de veelbelovende openingstrack Don’t Wanna Fall lijkt Ben op oorlogspad. We horen eindelijk het vuur: de geboorte van een liefdesbaby tussen Otis Redding en Anderson .Paak. Al snel komen we erachter dat het een tweeling is en een van de twee baby’s niet zoveel te vertellen heeft. De aandacht verslapt al op I Got Home, de derde track. Hiphop-infused soul maakt rap plaats voor conventionele, voortkabbelende neosoul. Met New Place, waarin we zelfs een vleugje Frank Ocean bespeuren, en reggae-uitspatting The Walls knokt Ben zich aardig terug in de wedstrijd, maar weet niet tot een knock-out te komen. Sad Generation herbergt een ontzettend sterke EP, maar omvat te veel stoffige keuzes en weinigzeggende vertragingen om écht een punt te maken.