Zes jaar is het alweer geleden dat Hard Candy verscheen, het vorige studioalbum van de Counting Crows. Behalve de gelegenheidshit Holiday In Spain (met Bløf) en Accidentally In Love van de soundtrack van Shrek 2 werd er van de band rond Adam Duritz weinig meer vernomen. Maar de Crows zijn terug en hoe! De veertien songs op Saturday Nights And Sunday Mornings houden de luisteraar bijna een uur lang aangenaam bezig. Sundays, When I Dream Of Michelangelo en ook de nieuwe single You Can’t Count On Me zorgen voor een feest van herkenning. Maar er zijn ook nieuwe ingrediënten, zoals de neo-psychedelische rock van de Rain Parade, The dB’s en de vroege R.E.M., die doorklinkt in Insignificant en Anyone But You.

On Almost Any Sunday Morning verraadt dat Duritz en consorten ook wel eens een avond goed hebben geluisterd naar Neil Youngs Harvest. Zoals de titel al aangeeft, kent Saturday Nights And Sunday Mornings twee gezichten. Het album opent met een flink aantal potente rockers, die het zaterdagavondgevoel prima weergeven. De tweede helft staat in het teken van de rust en de melancholie van de zondagochtend. Wij Hollanders spitsen daarbij natuurlijk de oortjes extra bij de prachtige pianoballade On A Tuesday In Amsterdam Long Ago, die erom schreeuwt onder handen genomen te worden door Bløf. In beide disciplines weten de Counting Crows te excelleren. Minpuntje is dat ze in hun dadendrang soms een tikkeltje over de top gaan. Net iets te wild en te hard in de gitaarsolo’s, wat de balans wat verstoort. Maar op een teveel aan enthousiasme staat natuurlijk geen straf. Integendeel, de terugkeerplaat biedt behalve een beetje oud en een beetje nieuw duidelijk een nieuw elan. Zo goed op als hun topplaat This Desert Life zijn ze nog niet, maar Saturday Nights And Sunday Mornings maakt wel duidelijk dat de Counting Crows nog volop meetellen.