album
Indie

Black Midi

Schlagenheim

ROUGH TRADE/KONKURRENT

Spoiler alert: believe the hype. Zaaltjes vol open monden – in Nederland tot dusver op Le Guess Who?, Eurosonic en Motel Mozaïque – gaan arena’s en festivalweides vol open monden worden. Dit jaar nog, als de gerechtigheid zijn beloop krijgt. Of helemaal niet natuurlijk.

Want laat dat gezegd zijn: de vier piepjonge Londense gastjes die Black Midi vormen, maken geen muziek die je zomaar even wegkauwt. Ze leggen de drempel bij vlagen zelfs torenhoog. Wie het enigmatische kwartet al eens live zag of de aan dit debuut voorafgaande singles kent (Bm Bm Bm en Speedway haalden ook het album), weet er alles van. Hoe en waar situeren we Black Midi? Een Britse vakgenoot omschreef ze al als ‘onmogelijk om je vinger op te leggen, maar net zo onmogelijk om te negeren’ en dat is tamelijk spot on. Is het mathcore? Polyritmische postpunk? Next level noiserock met een arty kronkel? Driewerf ja. Het is gelukkig ook gewoon popmuziek, vol vocale gekte en dramatiek; zanger/gitarist Geordie Greep is wat dat betreft de grote attractie, met z’n expressieve stem waarin net zoveel Gavin Friday, Brian Molko (Placebo) als Les Claypool (Primus) huist. Sowieso moet Primus hier genoemd worden, en Pere Ubu en Slint, maar de vraag is of we die namen als invloeden moeten opvoeren. Had Black Midi invloeden? Zijn ze niet gewoon vanuit een supermassive black hole naar Londen geteleporteerd om – Radiohead en Alt-J deden het eerder – weer eens te laten horen hoe avontuurlijke rockmuziek óók kan klinken? Ja, ontregelend, grensverleggend en soms onnavolgbaar, maar ook appellerend aan zowel de smaak van een (potentieel) Groot Publiek als de goedkeurend-kritische blik van het journaille. Black Midi durft tyfusherrie te maken – meteen al in de openingstrack – en gooit er het ene na het andere ‘moeilijke’ ritme in (chapeau voor wonderdrummer Morgan Simpson), maar klinkt net zo vaak klein en ingetogen, kwetsbaar bijna. Ze kunnen rocken, funken, freaken, temporiseren, pesten, flirten, slijmen, sluipen… En dan ineens woest uithalen. Band met karakter, zeggen we dan. Magistrale plaat. Maar: handle with care.

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Pearl Jam brengt nieuwe single 'Dance of the Clairvoyants' uit
nieuws

Pearl Jam brengt nieuwe single ‘Dance of the Clairvoyants’ uit

Pearl Jam kondigde op 27 maart zijn nieuwe album Gigaton aan. Nu geeft de band ook een eerste voorproefje van ...
Eefje de Visser: 'Het dancepubliek is zó positief, ik hou van dat optimisme'
interview

Eefje de Visser: ‘Het dancepubliek is zó positief, ik hou van dat optimisme’

Ze zeggen dat empatische mensen sterker geneigd zijn dialecten en accenten over te nemen. Als dat waar is, dan zit ...
The Strokes derde headliner op Best Kept Secret
nieuws

The Strokes derde headliner op Best Kept Secret

The Strokes zullen de zaterdag van Best Kept Secret headlinen. Dat kondigde de nieuwe festivaldirecteur Maurits Westerik woensdagavond live aan op ...

Recensie: Black Midi - Schlagenheim (album) | OOR