Je hebt kinks en je hebt seks en het ene hoeft niet per se te leiden tot of verbonden te zijn met het ander. Een kink kan namelijk ook neerkomen op een onconventionele hobby die een grote, sensuele aantrekkingskracht op mensen heeft. Zodoende zijn er kinksters die het leuk vinden om elkaar vast te binden of te slaan, zonder dat er daarbij ooit geneukt wordt, alsmede mensen die gamen, cosplay of de manager van een team zijn als heel sensueel ervaren.

In de mainstream popmuziek draait alles de laatste jaren weer om (de macht achter) seks, maar wordt het verschil tussen kinky en sexy helaas niet echt erkend, laat staan onderzocht. Toch verschenen er het afgelopen jaar enkele platen die niet sexy, maar juist kinky waren. Eusexua van FKA Twigs was er zo eentje. En nu is er het misleidend getitelde Sexistential, afkomstig van een icoon dat net als Twigs ook al jarenlang op het experimentelere randje van pop opereert: Robyn. Zelf omschreef de Zweedse haar eerste plaat in acht jaar ook al als ‘always horny, but not always sexy’ en als geïnspireerd door alles wat zij als sensueel ervaart in het leven. En dat blijkt de spijker op zijn kop.

In geen enkel liedje is sprake van straight-on seks; de gemeenschappelijke deler is dat Robyn (46 inmiddels) steevast smeekt om een kink die de dopamineproductie in haar hersenen bevordert: Blow My Mind, Talk To Me, Light Up of wees Really Real. Muzikaal ziet ze pop nog steeds als een immens spectrum waarin ze vrij kan bewegen. De tracks van Sexistential vloeien niet zoals een geoliede vrijpartij doet, maar schuren, botsen en tasten af. Het titelnummer combineert rap, hyperpop en techno, Talk To Me klinkt als de bubbelende dancepop van haar Body Talk-trilogie en in Dopamine gebruikt Robyn iedere knop en functie van haar synthesizer om een soundscape te bouwen die steeds weer nieuwe impulsen onthuld. Heerlijk kinky plaat!