album
indie

Shame

Songs Of Praise

DEAD OCEANS/KONKURRENT

Het is traditiegetrouw oppassen als de Engelse pers gaat strooien met kreten als ‘Britain’s most exciting new band’, zoals het ook oppassen is als Nederlandse journalisten in hun recensies dergelijke quotes gaan citeren (zeker in de openingszin), maar trust me: in geval van het jonge Londense vijftal Shame is alle opwinding tot dusver terecht. En ja, ‘tot dusver’ is inclusief dit debuutalbum.

Voor wie in 2017 een beetje heeft opgelet (of de juiste festivals bezocht) is Shame geen onbekende naam én laat Songs Of Praise weinig nieuws horen. Ze stonden al op Eurosonic, Lowlands en London Calling, en alle singles (The Lick, Tasteless, Concrete, One Rizla) zijn present. Dat laatste is trouwens goed nieuws, want ze zijn stuk voor stuk ijzersterk. Voor wie in 2017 wat minder heeft opgelet: Shame doet aan geëngageerde, oer-Britse postpunk, maar wel van het poppy, bij vlagen zelfs ‘lichte’ soort. Voorman Charlie Steen kan cynisch en misantropisch klinken (‘I like you better when you’re not around’), maar weet ook raad met sprankelende melodieën die dertig jaar Britpop in zich verenigen (check Friction en uitsmijter Angie maar eens). Daarnaast lijkt zijn latente sarcasme geen oorsprong te hebben in een grimmig sociaal milieu, maar eerder in een baldadig studentenleven en de nodige onvrede met waar het momenteel onder Theresa May naartoe gaat. Om maar te zeggen: een vergelijking met pakweg Protomartyr gaat mank en al ligt in het onheilspellende The Lick nadrukkelijk The Birthday Party (anno King Ink en Nick The Stripper) op de loer, echt boosaardig of ongemakkelijk wordt het niet. Nergens, eigenlijk. Wél spannend, bevlogen en – al haat ik het woord – urgent. Sterker, de geldingsdrang en zeggingskracht spatten van Songs Of Praise af. ‘I hope that you hear me!’, pakt Steen ons in Concrete nog even bij de stropdas. We do. Als dit is wat de Brexit muzikaal losmaakt, bring it on.

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Le Guess Who? 2018: Nachtbrakers en excentriekelingen
concert

Le Guess Who? 2018: Nachtbrakers en excentriekelingen

Le Guess Who?, het immer uitdijende festival met het alsmaar duizelingwekkender wordende blokkenschema. Een cultdingetje is het al lang niet ...
Regeerperiode Slayer ten einde
concert
Slayer

Regeerperiode Slayer ten einde

Met de woorden ‘The end is near’ kondigde Slayer op 22 januari zijn naderende afscheid aan. Na 37 jaar, 12 ...
Anders (Different)
album
De Jeugd Van Tegenwoordig

Anders (Different)

Een creatief hoogtij-jaar voor De Jeugd van Tegenwoordig. Na Luek uit februari is er gewoon alweer een album. Anders (Different) ...

Recensie: Shame - Songs Of Praise (album) | OOR