Misschien wel mijn allerwarmste herinnering aan een dj-set ooit ligt in een zanderige kuil in de Tilburgse bossen. Met de ruggen tegen elkaar openden Blawan en Skrillex op Draaimolen Festival de ogen van eenieder die vooralsnog ‘herrie’ niet ontcijferd kreeg in de bovenkamer. Herrie? SickElixir is een hoogstpersoonlijk album, veel meer dan drie kwartier aan industrieel gebonk en gebons, onderstreept maker Jamie Roberts. En nee, dat is geen pretentieus gelul.

De Engelsman gaat zelfs zó ver dat hij deze plaat als zijn eigenlijke debuut beschouwt. Waar je Wet Will Always Dry (2018) als dance kunt omschrijven, is SickElixir echte elektronica: een verhaal waarmee oud zeer in het verleden wordt achtergelaten. Het luistert als een foto in negatief: drukte voelt als rust, leegte juist heftig. Dat unheimische, diep-verontrustende gevoel weet zich – hoewel de muzikale variatie ongelooflijk is – als constante in de onderbuik te nestelen. De albumhoes geeft de dubbelzinnigheid van de plaat perfect weer: te midden van een overvloed aan kleur schitteren de grijstinten het hardst. Ondanks de losgeslagen aard is de wildernis slim getemporiseerd; soms is de razernij bombastisch, maar ieder moment kunnen de grote brokstukken worden opgedeeld in kleine sonische projectielen die de focus in leven houden. Geef Blawan de kans uw brein drie kwartier vacuüm te zuigen – u zult er geen spijt van krijgen.