Kort door de bocht zijn er twee soorten Sonic Youth-albums. De reguliere – vroeger op het Geffen-label, tegenwoordig op Matador – vertegenwoordigen hun ‘bovengrondse’ carrière, de platen op het eigen Sonic Youth Records zijn voor de experimentele uitstapjes. En voor doordeweekse indierock-oren doorgaans wat minder geschikt. Nu dient dat laatste eigenlijk haastig te worden bijgesteld, want uitgerekend de soundtrack voor de Franse thriller Simon Werner A Disparu klinkt best toegankelijk.

Het zal te maken hebben met dat de filmmuziek niet één-op-één naar cd werd gekopieerd, maar dat de groep speciaal voor de soundtrackrelease opnieuw de studio indook om het originele materiaal nog eens flink te herbewerken en remixen. Bovendien blijft de gekozen vorm ver uit de buurt van abstractie en impro-sferen. Het spul rockt, zeg maar. En voor wie het horen wil, komen er nog songstructuren en melodieën voorbij ook (vooral in het sterke, dertien minuten lange slotstuk Thème d’Alice). Al blijft het in de kern natuurlijk toegepaste kunst die uit z’n context is gerukt: filmmuziek zonder film. Maar wel van Sonic Youth. ERIK VAN DEN BERG