Slow Death Of A Good Girl zou wel eens het most anticipated debuut van de vaderlandse indiescene kunnen zijn. De Hiqpy-hype woedde al een slordige twee jaar zonder dat er muziek verscheen. Neêrlands meest besproken nieuwe indieband – met wortels in postpunk en shoegaze – leefde langere tijd uitsluitend op podia. Intussen stapelden de onderscheidingen zich op en zowel 3FM als de Volkskrant riepen Hiqpy uit tot Talent van 2025. En ook zonder vastgelegd repertoire vulden ze moeiteloos zalen.
Hiqpy is opgebouwd rond zangeres en songwriter Abir Hamam, van Tunesische komaf, die doorgaans ook het muzikale pad plaveit. Op het Amsterdamse conservatorium ontmoette ze haar latere bandleden. De twaalf tracks van Slow Death Of A Good Girl, met inmiddels een stevige livegeschiedenis, beginnen vaak aarzelend om uiteindelijk alle sluizen open te gooien. Hamams stem blijft daarbij moeiteloos overeind. Knap, want het viertal stapelt apotheose op apotheose, waarbij elk bandlid onverminderd alles uit de kast trekt. Tel hierbij de Grammy Award-winnende producer Danton Supple (Coldplay, U2, Elbow) op en voilà: hét recept voor een vakmanschap-overkill.
Gitaren die uitmonden in ronkende solo’s, een stem die door het spectrum kronkelt als een slangenmens en knap switcht tussen meerdere registers, achtergrondkoren, samples en effecten. Het is allemaal nogal veel. De bombast zit bovendien vaak in false endings van nummers die feitelijk al af waren. Vibes Under Arrest, Red Flag Magician en The Building – stuk voor stuk meesterlijk zonder toegiftballast. Als Hiqpy zijn verbijsterende kunnen gedoseerd had opgediend – en wat nummers had ontdaan van die pauwenstaart – was Slow Death Of A Good Girl waarschijnlijk het debuut van 2026 geweest.
